به وبلاگ شیمی سمپاد 3 خوش آمدید...

واکنش شیمیایی

 

چگونگی انجام یک واکنش شیمیایی

برای اینکه واکنش شیمیایی رخ دهد، باید پیوندهای بین اتمها و مولکولها شکسته شوند و به نحو دیگری تشکیل شوند. از آنجا که این پیوندها معمولا قوی هستند، اغلب برای شروع یک واکنش انرژی لازم است. این انرژی معمولا به شکل گرما است. مواد جدید (محصولات واکنش) خواص متفاوت با مواد اولیه (واکنش دهنده ها) دارند. واکنشهای شیمیایی فقط در آزمایشگاه رخ نمی‌دهند. این واکنشها دائما در اطراف ما در حال وقوع اند، مانند زنگ زدن اتومبیلها و پخته شدن غذا.

انواع واکنشهای شیمیایی

بعضی از واکنشهای شیمیایی بسیار سریع، یعنی ظرف چند ثانیه رخ می‌دهند. بعضی دیگر از واکنشها بسیار کند هستند و تا هزاران سال به طول می‌انجامند (فساد یک جسد مومیایی شده باستانی نمونه ای از واکنشهای بسیار کند است).

نحوه انجام واکنش

برای اینکه یک واکنش شیمیایی رخ دهد، باید مواد واکنش‌دهنده با هم تماس یابند تا محصولات جدیدی را تشکیل دهند. هر چیزی که تماس بین ذرات واکنش‌دهنده را افزایش دهد، سرعت واکنش را زیاد می‌کند. این کار را به چند طریق می‌توان انجام داد:

1.   با افزایش غلظت واکنش‌دهنده‌ها ، بطوری که ذرات بیشتری وجود داشته باشد. به این ترتیب ذرات به دفعات بیشتری به هم برخورد می‌کنند و بنابر این سریعتر واکنش می‌کنند و محصولات واکنش را تشکیل می‌دهند.

2.   با افزایش فشار درون ظرف واکنش ، بطوری که ذرات به هم فشرده شوند و در نتیجه بیشتر به هم برخورد کنند.

3.   با افزایش دمایی که واکنش در آن رخ می‌دهد. این کار به ذرات انرژی بیشتری می‌دهد، در نتیجه سریعتر حرکت می‌کنند و به دفعات بیشتری برخورد می‌کنند.

4.   با افزایش مساحت رویه واکنش‌دهنده‌ها با شکستن فیزیکی آنها. این کار فرصت بیشتری را برای تماس و واکنش به واکنش‌دهنده‌ها می‌دهد.

 

 

استفاده از کاتالیزور

راه دیگری برای تغییر سرعت یک واکنش استفاده از کاتالیزور است. کاتالیزور ماده ای است که سرعت یک واکنش را تغییر می‌دهد، اما خود آن در پایان واکنش از نظر شیمیایی بدون تغییر می‌ماند. کاتالیزگرها معمولا واکنش را سریعتر می‌کنند. این مواد این کار را با فراهم کردن مسیر دیگری برای واکنش انجام می‌دهند، مسیری که نیاز به انرژی کمتری دارد.

به دلیل پائین آمدن «سد» انرژی ذرات بیشتری واکنش می‌کنند و واکنش سریعتر انجام می‌شود. کاتالیزگرها در تولید صنعتی مواد مختلف، مانند بنزین ، مارگارین ، آمونیاک اهمیت زیادی دارند. اکثر کاتالیزگرهای صنعتی فلز هستند و به شکل دانه های فلزاند. بعضی از کاتالیزگرها برای کند کردن واکنشها به کار می‌روند و بازدارنده نامیده می‌شوند.

اکسایش و کاهش

اکسایش و کاهش فرایندهایی هستند که در بعضی واکنشهای شیمیایی رخ می‌دهند: وقتی که اکسیژن به ماده ای اضافه می‌شود، وقتی که ماده ای هیدروژن از دست می‌دهد و وقتی که ماده ای الکترون از دست می‌دهد.

کاهش ، عکس اکسایش است. این فرایند در سه حالت رخ می‌دهد: وقتی که ماده ای اکسیژن از دست می‌دهد، وقتی که ماده ای هیدروژن بدست می‌آورد و وقتی که مادهای الکترون بدست می آورد.

به عنوان مثال وقتی که منیزیم در هوا سوزانده می‌شود، این فلز با به دست آوردن اکسیژن و اکسیده شدن تبدیل به خاکستر می‌شود. این خاکستر اکسید منیزیم است.

واکنشهای اکسایش و کاهش

اکسایش و کاهش همیشه همراه با هم در یک واکنش رخ می‌دهند.در این صورت، واکنش را واکنش اکسایش- کاهش می‌نامند. بعضی از واکنشهای اکسایش- کاهش در صنعت مفید است. مثلا استخراج آهن از سنگ معدن آن با ترکیب کردن سنگ معدن با منواکسید کربن در کوره بلند آهن انجام می‌شود. در این واکنش سنگ معدن آهن اکسیژن از دست می‌دهد و آهن تشکیل می‌شود و منواکسید کربن ، اکسیژن بدست می‌آورد و تبدیل به دی‌اکسید کربن می‌شود.

 

 

 

 

 

 

 

عدد اکسایش

اطلاعات اولیه

اعداد اکسایش را متخصصان شیمی ‌معدنی ابداع کردند. برای موازنه واکنشهای اکسایش ـ کاهش از اعداد اکسایش استفاده می‌‌شود و متخصصان شیمی‌ کوئوردیناسیون برای طبقه‌بندی دنیای غنی شیمی‌ فلزات واسطه به آنها نیاز دارند. گرچه متخصصان شیمی ‌آلی و زیست شیمی‌ علاقه کمتری به این مفهوم دارند و معمولا تنها زمانی از این اعداد استفاده می‌‌کنند که با ترکیبات فلزات واسطه کلاسیک سر و کار داشته باشند. مسئله اختصاص اعداد اکسایش در شیمی‌ آلی را که منعکس کننده ماهیت قطبی پیوند و است، نمی‌توان به آسانی پذیرفت. مثلا کربن موجود در دو مولکول و یکسان نیستند.

تاریخچه

اولین بار چالزکی یورگنسن مسئله یکسان نبودن کربن در دو مولکول متفاوت را شناخت. وی این مسئله را در قالب اعداد اکسایش و حالتهای اکسایش بیان کرد. اعداد اکسایش همواره مورد مشاجره مولفان زیادی بوده است.

مفهوم عدد اکسایش

اعداد اکسایش بارهایی (در مورد ترکیبات کووالانسی ، بارهایی فرضی) هستند که بر طبق قواعدی اختیاری به اتم‌های یک ترکیب نسبت داده می‌شوند. عدد اکسایش یونهای تک اتمی ‌، همانند بار آن یونهاست.

قوانین تعیین اعداد اکسایش

این قوانین باید ساده و روشن باشند و در صورت امکان نتایج مستدلی از نظر شیمیایی ارائه داده و ابهامی‌ نداشته باشند. این قواعد را که عموما پذیرفته شده‌اند، باید به همان ترتیبی که ارائه شده است، بکار برد. اعمال این قوانین برای تعیین اعداد اکسایش ترکیبات معدنی محکی از اظهارات فوق است.عدد اکسایش یونهای تک اتمی‌ ، همانند بار آن یونها است.

عدد اکسایش اتم‌های یک ترکیب کووالانسی را می‌‌توان با نسبت دادن الکترونهای هر پیوند به اتم الکترونگاتیوتر درگیر در پیوند بدست آورد. در مورد اتم‌های همانند که بین آنها یک پیوند غیرقطبی وجود دارد و الکترونهای پیوند به تساوی بین این اتمها تقسیم شده‌اند، عدد اکسایش صفر است.

شماره

قاعده/کاربرد

__عدد اکسایش

1

جمع اعداد اکسایش همه اتمهای موجود در گونه‌ها برابر با بار کلی گونه مربوطه است.

_

2

برای اتمها در شکل عنصری

0

3

برای عناصرگروه I

1+

برای عناصرگروه II

2+

برای عناصرگروه III (به‌غیر از B )

3+ برای M+3 و 1+ برای M+1

برای عناصرگروه IV (به‌غیر از C و Si )

4+ برای M+4 و 2+ برای M+2

4

برای هیدروژن

1+ در ترکیب با غیرفلزات و 1- در ترکیب با فلزات

5

برای فلوئور

1- در همه ترکیبات

برای Cl , Br , I

1- مگر در ترکیب با اکسیژن

6

برای اکسیژن

2- مگر در ترکیب با F ، 1- در پروکسیدها (O-22) ، 2/1- در سوپروکسیدها (O-2) ،3/1- در اوزونیدها (O-3)


در مواجهه با مولکول آلی و مثالهایی از جمله زنجیری شدن ، آب‌زدایی ، اکسایش و شروع با این قواعد را تشریح می‌کنند. آنچه باعث نگرانی می‌شود، عبارت است از:

·         زنجیری شدن، به عنوان یک واکنش اکسایش ـ کاهش ظاهر می‌‌شود.

·         عدد اکسایش اتم های کربن در هیدروکربنها 5 واحد اختلاف دارد، از 4- در تا صفر در

·         عدد اکسایش اتم کربن ، هنگامی ‌که از به می‌‌رویم، 8 واحد تغییر می‌‌کند.

·         عدد اکسایش اتم کربن موجود در متانول 2- ، در همه انواع الکلهای نوع اول 1- ، در الکل نوع دوم 0 ، و در الکل نوع سوم 1+ است.

·         آب‌دهی و آب‌زدایی هیدروکربنها مفهوم یکسانی از واکنش‌های اکسایش ـ کاهش هستند، همانند تشکیل الکل یا هالید.

·         عدد اکسایش هیدروژن در پیوند با اکسیژن و با اتم کربن یکسان است.

قضیه‌های یورگنسن

شماره

بیان قضیه

توضیح

1

جمع اعداد اکسایش در ماهیتی تک اتمی ‌یا چند اتمی ‌برابر بار الکتریکی موجود در واحدهای پروتونی است.

_

2

دریک ترکیب مفروض به اتمهای عناصر یکسان اعداد اکسایش یکسانی نسبت داده می‌‌شود، به شرط آنکه دلیل جدی برای انجام آن وجود نداشته باشد.

شواهد شیمیایی می‌‌تواند دلایل جدی را تشکیل دهند.

3

اعداد اکسایش می‌توانند بطور مشابهی به ترکیباتی که اعداد اکسایش آنها از قواعد ویژه‌ای تعیین می‌‌شوند، نسبت داده شوند (جانشینی اتم‌ها یا گروه‌های مشابه).

_

4

واکنشهای یک ماهیتی با مشخصه اسیدی و یا بازی بودن حلال آبپوشیده و موجود در محلول آبی) ، عدد اکسایش اتمهای انفرادی را تغییر نمی‌‌دهند.

 

 

 

 

 

 

مقدمه الكترونگاتيوي

 

الكترونگاتيوي، ميزان توانايي نسبي يك اتم در يك مولكول براي جذب جفت الكترون پيوندي به سوي خود است. مطابق اين تعريف، مي‌توان گفت كه قطبي بودن مولكول ، ناشي از اختلاف بين الكترونگاتيوي اتمهاي كلر و هيدروژن است. چون اتم الكترونگاتيوتر از اتم است، آن سر پيوند كه به منتهي مي‌شود، حامل بار جزئي منفي ، و سر مربوط به اتم حامل بار جزئي مثبت، است. مفهوم الكترونگاتيوي گرچه مفيد است ولي دقيق نيست. مقادير الكترونگاتيوي نسبي‌ هستند و تنها در مقايسه‌هاي كيفي بين عناصر قابل استفاده‌اند. روشي ساده و مستقيم براي اندازه‌گيري الكترونگاتيوي وجود ندارد و روشهاي گوناگون براي اندازه‌گيري آن پيشنهاد شده است.

پائولينگ در سال 1932 ميلادي براي اولين بار اين مفهوم را معرفي نمود. هر چند از آن زمان مقياسهاي متفاوتي براي الكترونگاتيوي تعريف شده است ولي معمولاً از مقياس پائولينگ براي مشخص كردن تمايل اتمها براي جذب كردن الكترون در پيوند استفاده مي‌شد.

الكترونگاتيوي يكي مفهوم نسبي است و براي مشخص كردن ميزان قطبيت پيوند به كار مي‌رود. عناصر كوچكتر با نسبت بالاي بار به شعاع داراي الكترونگاتيوي بزرگتري هستند. به همين دليل عناصر بالا و سمت راست جدول (به استثناي گازهاي نجيب) الكترونگاتيوتر و عناصر پايين و سمت چپ جدول تناوبي كه بزرگترين حجم و كوچكترين نسبت بار به شعاع را دادند الكتروپوزتيوتر هستند، لذا پيوند بين اين دو دسته عناصر يعني فلزات و غيرفلزات از نوع يوني است. بنابراين الكترونگاتيوي عناصر در جدول تناوبي، در يك دوره از چپ به راست و در يك گروه از پايين به بالا افزايش مي‌يابد.

 

 

هدف آزمایش:آشنایی با واکنش های اکسایش و کاهش و چگونگی تیتراسیون آنها

تئوری آزمایش:

عدد اکسایش :

اطلاعات اولیه

اعداد اکسایش را متخصصان شیمی ‌معدنی ابداع کردند. برای موازنه واکنشهای اکسایش ـ کاهش از اعداد اکسایش استفاده می‌‌شود و متخصصان شیمی‌ کوئوردیناسیون برای طبقه‌بندی دنیای غنی شیمی‌ فلزات واسطه به آنها نیاز دارند. گرچه متخصصان شیمی ‌آلی و زیست شیمی‌ علاقه کمتری به این مفهوم دارند و معمولا تنها زمانی از این اعداد استفاده می‌‌کنند که با ترکیبات فلزات واسطه کلاسیک سر و کار داشته باشند. مسئله اختصاص اعداد اکسایش در شیمی‌ آلی را که منعکس کننده ماهیت قطبی پیوند و است، نمی‌توان به آسانی پذیرفت. مثلا کربن موجود در دو مولکول و یکسان نیستند.

تاریخچه

اولین بار چالزکی یورگنسن مسئله یکسان نبودن کربن در دو مولکول متفاوت را شناخت. وی این مسئله را در قالب اعداد اکسایش و حالتهای اکسایش بیان کرد. اعداد اکسایش همواره مورد مشاجره مولفان زیادی بوده است.

مفهوم عدد اکسایش

اعداد اکسایش بارهایی (در مورد ترکیبات کووالانسی ، بارهایی فرضی) هستند که بر طبق قواعدی اختیاری به اتم‌های یک ترکیب نسبت داده می‌شوند. عدد اکسایش یونهای تک اتمی ‌، همانند بار آن یونهاست.

قوانین تعیین اعداد اکسایش

این قوانین باید ساده و روشن باشند و در صورت امکان نتایج مستدلی از نظر شیمیایی ارائه داده و ابهامی‌ نداشته باشند. این قواعد را که عموما پذیرفته شده‌اند، باید به همان ترتیبی که ارائه شده است، بکار برد. اعمال این قوانین برای تعیین اعداد اکسایش ترکیبات معدنی محکی از اظهارات فوق است.عدد اکسایش یونهای تک اتمی‌ ، همانند بار آن یونها است.


عدد اکسایش اتم‌های یک ترکیب کووالانسی را می‌‌توان با نسبت دادن الکترونهای هر پیوند به اتم الکترونگاتیوتر درگیر در پیوند بدست آورد. در مورد اتم‌های همانند که بین آنها یک پیوند غیرقطبی وجود دارد و الکترونهای پیوند به تساوی بین این اتمها تقسیم شده‌اند، عدد اکسایش صفر است.

 

شماره

قاعده/کاربرد

__عدد اکسایش

 

1

جمع اعداد اکسایش همه اتمهای موجود در گونه‌ها برابر با بار کلی گونه مربوطه است.

_

 

2

برای اتمها در شکل عنصری

0

 

3

برای عناصرگروه I

1+

 

 

برای عناصرگروه II

2+

 

 

برای عناصرگروه III (به‌غیر از B )

3+ برای M+3 و 1+ برای M+1

 

 

برای عناصرگروه IV (به‌غیر از C و Si )

4+ برای M+4 و 2+ برای M+2

 

4

برای هیدروژن

1+ در ترکیب با غیرفلزات و 1- در ترکیب با فلزات

 

5

برای فلوئور

1- در همه ترکیبات

 

 

برای Cl , Br , I

1- مگر در ترکیب با اکسیژن

 

6

برای اکسیژن

2- مگر در ترکیب با F ، 1- در پروکسیدها (O-22) ، 2/1- در سوپروکسیدها (O-2) ،3/1- در اوزونیدها (O-3)


در مواجهه با مولکول آلی و مثالهایی از جمله زنجیری شدن ، آب‌زدایی ، اکسایش و شروع با این قواعد را تشریح می‌کنند. آنچه باعث نگرانی می‌شود، عبارت است از:

 

  • زنجیری شدن، به عنوان یک واکنش اکسایش ـ کاهش ظاهر می‌‌شود.
  • عدد اکسایش اتم های کربن در هیدروکربنها 5 واحد اختلاف دارد، از 4- در تا صفر در
  • عدد اکسایش اتم کربن ، هنگامی ‌که از به می‌‌رویم، 8 واحد تغییر می‌‌کند.
  • عدد اکسایش اتم کربن موجود در متانول 2- ، در همه انواع الکلهای نوع اول 1- ، در الکل نوع دوم 0 ، و در الکل نوع سوم 1+ است.
  • آب‌دهی و آب‌زدایی هیدروکربنها مفهوم یکسانی از واکنش‌های اکسایش ـ کاهش هستند، همانند تشکیل الکل یا هالید.
  • عدد اکسایش هیدروژن در پیوند با اکسیژن و با اتم کربن یکسان است.

قضیه‌های یورگنسن

شماره

بیان قضیه

توضیح

 

1

جمع اعداد اکسایش در ماهیتی تک اتمی ‌یا چند اتمی ‌برابر بار الکتریکی موجود در واحدهای پروتونی است.

_

 

2

دریک ترکیب مفروض به اتمهای عناصر یکسان اعداد اکسایش یکسانی نسبت داده می‌‌شود، به شرط آنکه دلیل جدی برای انجام آن وجود نداشته باشد.

شواهد شیمیایی می‌‌تواند دلایل جدی را تشکیل دهند.

 

3

اعداد اکسایش می‌توانند بطور مشابهی به ترکیباتی که اعداد اکسایش آنها از قواعد ویژه‌ای تعیین می‌‌شوند، نسبت داده شوند (جانشینی اتم‌ها یا گروه‌های مشابه).

_

 

4

واکنشهای یک ماهیتی با مشخصه اسیدی و یا بازی بودن حلال آبپوشیده و موجود در محلول آبی) ، عدد اکسایش اتمهای انفرادی را تغییر نمی‌‌دهند.

 

 

 

شرح آزمایش : ابتدا بورت را با آب مقطر می شوییم . سپس آن را با پتاسیم پر منگنات KMnO4  شست وشو می دهیم وپس ازشست وشو آن را تا صفر پر از پتاسیم پرمنگنات میکنیم . سپس حدود 2/0 گرم اگزالات  سديم را با ترازو اندازه گیری کرده و در ارلنی می ریزیم . 200 میلی لیتر آب را درون ارلن حاوی اگزالات می ریزیم و همچنین حدود 2 میلی لیتر H2SO4 را به آن اضافه می کنیم .

حال ارلن را زیر بورتی که به پایه وصل است قرار داده و در حالی که با دست چپ شیر بورت را باز می کنیم تا قطره قطره پتاسیم پرمنگنات که رنگ ارغوانی پر رنگی را دارد درون ارلن بریزد  ، با دست راست ارلن را به صورت دورانی به حرکت در می آوریم  مشاهده کردیم که پس چند میلی لیتر مصرف پتاسیم پرمنگنات رنگ صورتی در مایع بوجود آمد بنابراین  هر از چند میلی لیتر ارلن را حرارت می دهیم تا رنگ مایع درون ارلن از صورتی کم رنگ ، شفاف شود و دوباره آن را در زیر بورت قرار داده همان کار را تکرار می کنیم . دقت شود که هنگامی که ارلن  را می خواهیم زیر بورت قرار دهیم نباید زیاد گرم باشد .پس از مصرف 11 میلی لیتر رنگ صورتی پایداری در محلول بوجود آمد که دیگر شفاف نمی شد .

حال می توانیم نرمالیته پرمنگنات پتاسیم را محاسبه کنیم :

جرم سديم اگزالات  [NA2C2O4] .134g

 

نتیجه : مشاهده می کنید نتایج خیلی به هم نزدیک است بنابراین نرمالیته پرمنگنات چیزی حدود 0.3  می باشد .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تیتراسیون های اکسایش- کاهش

 

در یک واکنش اکسایش – کاهشی یکی از اجزای واکنش دهنده به حالت اکسایش بالاتر می رود و در نتیجه اکسید می شود ، واکنش دهنده دیگر تن به یک کاهش در حالت اکسایش می دهد و بنابراین کاهیده می شود .

 

منحنی تیتراسیون

 

اکثر شناساگرهای مورد استفاده در تیتراسیون های اکسایش – کاهش خود عوامل اکسنده یا کاهنده اند که به جای حساس بودن به تغییر غلظت یک واکنش دهنده یا یک محصول ، نسبت به تغییر پتانسیل سیستم جواب می دهند . به این دلیل در عمل به جای تابع p-   واکنش دهنده  ، پتانسیل الکترود سیستم را در محور y   های منحنی برای یک تیتراسیون اکسایش – کاهش رسم می کنند .

 

 

 

 

 

اکسید‌کننده‌های مهم

 

اکسید‌کننده‌ها موادی هستند که توانایی جذب الکترون از احیاکننده‌ها در واکنشهای اکسایش- کاهش را دارند. هر اندازه توانایی قبول الکترون بیشتر باشد، ماده شیمیایی مورد نظر اکسیدکننده قویتری است. اکسیدکننده‌های مشهور و نیم‌ واکنشهای مربوط به آنها به شرح زیر است (بایستی توجه داشته باشیم که هر یک از نیم ‌واکنشهای ذکر شده همراه با یک نیم‌ واکنش کاهش مناسب انجام می‌شود و مجموع آن دو یک واکنش اکسایش-کاهش کامل را می‌دهد. همانطور که قبلاً هم اشاره شد، هر نیم ‌واکنش اکسایش با یک نیم ‌واکنش کاهش مناسب به طور همزمان صورت می‌پذیرد

 

1- پرمنگنات پتاسیم (در محیط اسیدی)

 

 

 

 

2- پرمنگنات پتاسیم (در محیط قلیایی)

 

 

 

 

3- دی‌کرومات پتاسیم (در محیط اسیدی(

 

 

 

 

4-  یُد

 

 

5- کلرید آهن :

 

 

 

6- پروکسید ئیدروژن (در محیط اسیدی)

 

 

 

 

7- یدات پتاسیم (در محیط اسیدی(

 

 

 

 

8- کلر:

 

 

9- برم:

 

 

 

 

 

10- اسید نیتریک- اسید نیتریک در برابر احیاکننده‌های مناسب ممکن است به یکی از صورتهای زیر کاهش یابد:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

احیاکننده‌های مهم

 

احیاکننده‌ها موادی هستند که ضمن شرکت در واکنشهای اکسایش-کاهش به اکسید‌کننده‌ها الکترون می‌دهند. یک احیاکننده قویتر آن است که تمایلش به از دست دادن الکترون شدیدتر باشد. احیاکننده‌های مشهور و نیم‌ واکنشهای مربوط به آنها به شرح زیر است (هر نیم‌ واکنش کاهش در قبال انجام یک نیم ‌واکنش اکسایش مناسب صورت می‌پذیرد و همزمانی آن دو همواره بایستی مورد توجه باشد)

 

-1سولفات آهن :

 

 

 

-2دی‌اکسید گوگرد

 

 

 

 

-3اسید یدیدریک (یدید پتاسیم در محیط اسیدی)

 

 

 

-4فلزاتی که به یون مثبت تبدیل شوند

 

 

 

 

-5اسید اکسالیک

 

 

 

 

-6نمکهای قلع ، آهن

 

 

 

 

 

-7تیوسولفات سدیم (در برابر ید)

 

 

 

-8پروکسید ئیدروژن (در مقابل اکسیدکننده‌های قوی)

 

 

 

 

-9ئیدروژن (در مقابل اکسیدکننده‌های مناسب)

 

 

  -10در برابر اکسیدکننده‌های مناسب

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

عنوان : اكسايش و كاهش در تركيبات آلي 1

الکل های نوع اول الکل هایی هستند که گروه –OH آنها به کربن نوع اول متصل است. الکل های نوع دوم و سوم به ترتیب الکل هایی هستند که گروه OH آنها به کربن نوع دوم و سوم متصل باشند. از اکسایش الکل های نوع اول آلدهید و از اکسایش الکل های نوع دوم کتون به دست می آید. الکل های نوع سوم اکسید نمی شوند.

از اکسایش آلدهیدها نیز اسیدهای کربوکسیلیک حاصل می شوند. در حالی که کتون ها در برابر اکسایش مقاومت می کنند.

اگر عامل اکسنده قوی درباره اکسایش الکل به کار رود محصول نهایی اسید کربوکسیلیک خواهد بود. یعنی واکنش اکسایش در مرحله آلدهید متوقف نمی شود.

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام فروردین 1389ساعت 20:58  توسط مژگان معین تقوی  |